Το ειδησεογραφικό πρακτορείο ESPN
ανακοίνωσε τους καλύτερους 10 παίκτες όλων των εποχών ανά θέση. Ωστόσο έχουν
υπάρξει αντιδράσεις σχετικά με την επιλογή των παικτών, αλλά και με την αξία
που έχει αποδοθεί σε μερικούς εξ αυτών. Και αυτές οι αντιδράσεις έχουν βάσεις.
Είναι πολύ ωραίο να κάθεσαι με την παρέα σου και να κάνεις συζητήσεις ποιος είναι ο καλύτερος που έχει περάσει από τα παρκέ. Πολλές διαφορετικές γνώμες, μπαίνει στη μέση και το συναίσθημα ανάλογα με την ομάδα αλλά όταν γίνεται σε επίπεδο δημοσιογραφίας πόσο ευσταθούν όλα αυτά και
Κατ' αρχάς το μόνο σωστό που
γίνεται στο συγκεκριμένο θέμα του ESPN είναι ο διαχωρισμός των παικτών ανά θέση. Άλλωστε
δεν μπορεί να συγκριθεί ένας πόιντ γκαρτ με ένα σέντερ. Είναι εκ φύσεως αδύνατο, λόγω
διαφορετικής δουλειάς μέσα στο παρκέ. Είναι σα να θέλεις να συγκρίνεις έναν
ηλεκτρολόγο με ένα υδραυλικό. Αμφότεροι είναι μάστορες, φτιάχνουν σπίτια, αλλά
ο καθένας έχει το δικό του αντικείμενο.
Από εκεί και πέρα, υπάρχουν
αρκετές ενστάσεις. Πώς γίνεται να συγκριθούν παίκτες διαφορετικών εποχών;
Απίστευτος παίκτης ο Τζέρι Γουέστ. Εξυπακούεται βάσει στατιστικών όμως. Αλλά πόσοι τον έχουν δει να
αγωνίζεται ζωντανά για να τον συγκρίνουν με τον Κόμπε; Ή με τον Ρέτζι Μίλλερ;
Μια εποχή που δεν είχε τρίποντο και με διαφορετικούς κανονισμούς; Ούτε καλά-καλά τηλεοπτική κάλυψη! Δε γίνεται
και είναι άδικο για όλους.
Η σημαντικότερη όμως διαφωνία έγκειται
στο γεγονός ότι έχουν βάλει στην εξίσωση παίκτες που ακόμα αγωνίζονται. Όχι
μόνο αυτό, αλλά βρίσκονται και υπερβολικά ψηλά. Πώς γίνεται ο Κρις Πολ να κατατάσσεται
στην έκτη θέση όλων των εποχών, όσον
αφορά τους πόιντ γκαρντ, χωρίς να έχει οδηγήσει την ομάδα του έστω και σε έναν
τελικό του ΝΒΑ; Ούτε τίτλο
περιφέρειας! Σίγουρα είναι μέσα στους κορυφαίους της δεκαετίας και ορισμένες χρονιές ίσως ο κορυφαίος στη θέση του. Αλλά επειδή τον
ζούμε, είναι πιο φρέσκος, σημαίνει πως είναι καλύτερος από τους Τζέισον Κιντ και
Στιβ Νας;
Το χειρότερο γίνεται με τον
Στέφεν Κάρι. Προσωπικά είναι ο αγαπημένος μου παίκτης στο πρωτάθλημα, αλλά με
μιάμιση σούπερ σεζόν είναι τουλάχιστον άστοχο να τοποθετείται στην τέταρτη θέση
όλων των εποχών. Και ο Ραρλφ Σάμπσον των Ρόκετς έκανε απίθανα πράγματα στα
πρώτα του χρόνια οδηγώντας τους στους τελικούς του ΝΒΑ του 1984, αλλά μετά τους
τραυματισμούς του τον θυμάται κανείς; Ελάχιστοι και όσοι τον είδαν ζωντανά. Αν
αύριο ο Κάρι αποφασίσει να σταματήσει το μπάσκετ για τον Α ή Β λόγο, μετά από
είκοσι χρόνια πόσοι θα του απονείμουν τη σημερινή αξία ή θα τον μάθουν όσοι δεν
τον ξέρουν;
Το ίδιο ισχύει και για τους
Λεμπρόν, Κέβιν Ντουράντ. Εξαιρετικοί παίκτες. Έχουν όλα τα φόντα να γίνουν Hall
of Famers, βασικά είναι σίγουρο πως θα γίνουν με την αξία τους, αλλά η καριέρα
τους δεν έχει ολοκληρωθεί για να έχει ο κόσμος την πλήρη εικόνα. Δεν είναι
τουλάχιστον στη δύση της καριέρας τους όπως οι Κόμπε και Τιμ Ντάνκαν. Έδειξαν
όσα χρόνια αγωνίζονται τι παίκτες είναι μέχρι τα "βαθιά γεράματα". Δε
χρειάζεται πλέον να δει κάποιος κάτι παραπάνω.
Εν κατακλείδι, έχουν πλάκα οι
"καφενειακές" συγκρίσεις, αλλά είναι εντελές άκυρες όταν γίνονται σε σοβαρό επίπεδο.
Ιδίως στο μπάσκετ που οι κανονισμοί αλλάζουν συχνά, όπως και ο τρόπος
εκγύμνασης με τα συστήματα που χρησιμοποιούν οι εκάστοτε προπονητές. Το καλύτερο
είναι συμβαίνει αυτό όταν τα "φώτα της προβολής" πέσουν ώστε να
δούμε την κληρονομιά που έχει αφήσει ο καθένας. Το Legasy που λένε και οι
Αμερικάνοι. Και όχι με βάση τον ενθουσιασμό ή για λόγους μάρκετινγκ. Τα του
καίσαρος τω καίσαρι.
